Bir akşam, Claude bilgisayarının başında oturmuş, yeni bir metin yazma projesi için ilham bekliyordu. Hayatında birçok şey değişmişti ama bir şey asla değişmemişti; kelimelerle olan bağı. Hani bazen bir cümle, insanı alıp başka bir dünyaya götürür ya, işte o anı bekliyordu. Freelance metin yazarlığı, onun için sadece bir iş değil, bir tutku haline gelmişti. Her yeni proje, yeni bir macera gibi geliyordu ona.

Bir yandan dışarıda yağmur yağıyor, diğer yandan kafasında kelimeler dans ediyordu. “Acaba bu yazı okuyucunun dikkatini çeker mi?” diye düşündü. Herkesin kendine özgü bir tarzı vardır ya, Claude da kelimelerini özenle seçerdi. Kimi zaman bir cümlede birden fazla anlam saklıydı ve bu, yazmanın en keyifli yanlarından biriydi. İnsanların düşüncelerini yansıtmak, duygularını aktarmak… İşte bu yüzden yazıyordu.

Örneğin, bir müşterisi için yazdığı metinde, bir kahve dükkanının sıcak atmosferini öyle bir aktarmıştı ki, okuyanlar kendilerini o dükkanın içinde bulmuştu. “Bir yudum sıcak kahve, hafif bir müzik…” gibi basit ama etkili detaylarla yazdığı metin, okuyucuları etkisi altına almıştı. Ama bazen de yazarken bir sessizlik içinde kayboluyordu. Hani deriz ya, “Yazarken bir başka dünyaya dalıyorsun.” İşte Claude da o anları çok severdi.

Freelance metin yazarlığı, yalnızca kelimeleri bir araya getirmekten ibaret değildi. Bazen bir hikaye anlatmak, bazen bir ürünün avantajlarını öne çıkarmak gerekiyordu. Her metin, bir yolculuktu. Ve bu yolculukta her durak, farklı bir keşif sunuyordu. “Bugün ne yazmalıyım?” sorusu, bazen onu bunaltsa da, bu belirsizlik, onun için yeni bir fırsattı. Her ne kadar zorlayıcı olsa da, bu belirsizlik yazmanın büyüsüydü.

Bir gün, bir arkadaşına, “Yazmak, benim için bir tür meditasyon gibi,” demişti. Kendi düşüncelerinin derinliklerine dalmak, yeni bakış açıları geliştirmek… İşte bu yüzden yazıyordu. Ama bazen de, bir metni bitirmek için sabırsızlanıyordu. “Hadi, artık bu metni tamamlayayım,” diye düşünürken, yeni fikirlerin peşine düşüyordu.

Freelance metin yazarlığı, özgürlüğü de beraberinde getiriyordu. Kimi zaman kahvaltı masasında, kimi zaman bir kafede çalışmak… Her yerde yazmak mümkün oluyordu. Ama bu özgürlük, aynı zamanda sorumluluk da gerektiriyordu. “Yazacağım metin, benim kimliğimi yansıtmalı,” diyordu Claude. Her kelime, onun imzasıydı. Bu yüzden, yazarken her zaman dikkatli oluyordu.

Bir akşam, bir arkadaşının önerisiyle yeni bir kitap okumaya başladı. Okuduğu her sayfa, yeni kelimelere, yeni ifadelere kapı açıyordu. “Yazmak, okumakla başlar,” diye düşündü. Okuduğu hikayeler, onun yazma becerisini geliştiriyordu. Her yeni sayfa, onun için bir ders niteliğindeydi. Ve bu dersleri, yazdığı metinlere yansıtmaya çalışıyordu.

Yazmak, sadece bir iş değil, aynı zamanda bir yaşam biçimiydi. “Bazen durup düşünmek lazım,” diye düşündü Claude. Her şeyin hızla değiştiği bu dünyada, kelimelerin gücünü hissetmek ve aktarmak önemliydi. Sonuçta, yazmak yalnızca bir meslek değil, aynı zamanda insanın kendini ifade etme biçimiydi…